Om het bericht te schrijven over de geboorte van mijn (eerste) nest en om het vertrouwen te hebben dat moeder en kinders het goed doen en goed blijven doen.
In de nacht van 9 op 10 juni is Loes mama geworden van 8 pups, 3 reutjes en 5 teefjes.
Loes was sinds zaterdagnacht onrustig, dus ik had al een paar doorwaakte nachten achter de rug voordat het echt begon. In de gezinsagenda had ik op dinsdag en woensdag 'Loes bevalling' gezet. Ze was de 13e uitgerekend maar ze zou eerder bevallen was mijn gevoel. Een goede gok dus.
We zijn dinsdagmiddag naar het bos gegaan met alle honden want activiteit kan het activeren. Ik had sterk het gevoel dat de puppen eruit moesten en dat Loes wilde beginnen maar het niet vanzelf lukte. Het werkte. Om 19.00 uur op dinsdagavond braken haar vliezen…. op mijn bank! Loes ligt nooit op de bank maar was bij mijn voeten komen liggen op de bank. Prima voor een keer…. maar ze vond dit blijkbaar de beste plek om haar puppen te krijgen. Tegen mij aan op mijn bank! Dag zitkussen…
Met flinke weeën de werpkist in en daar afwachten hoe snel het zou gaan.
Na 1,5 uur nog niks en de paniek sloeg bij mij toe. We hebben 14 klinieken gebeld en we konden nergens terecht. Alles gesloten en bij de grote spoedklinieken van de regio geen chirurg beschikbaar. Nu was mijn keus al om geen keizersnee te laten doen, maar als het nu nodig was, was het niet mogelijk behalve bij 1 kliniek op ruim een uur rijden.
Ron Temperman, die ik had gebeld of hij misschien een kliniek wist, probeerde telefonisch mijn paniek te laten zakken en adviseerde me met Loes een stukje te gaan lopen. Mijn paniek zakte niet… maar buiten herkende ik op afstand Joyce Frontmountain die daar liep te wandelen met haar honden. What are the odds? Ik dacht dat zij misschien ervaring had met een nest of bevallende teef. Dat niet, maar ze wist wel iemand anders. Die iemand was Jolanda van de Berg. Mijn instructeur op de hondenclub van 25 jaar geleden. Ze belde haar gelijk. Jolanda nam op, bleek vlakbij te wonen en was er binnen 10 minuten. Had ik al gezegd what are te odds?
We hebben samen, met Lisa Optende en Romy Vos assisterend en Daniël Vos filmend, de weeën afgewacht en na wat een eeuwigheid leek kwam daar pup 1 om 21:46. Ondertussen was Ron aan het laagvliegen gegaan en stond vanuit Brabant ook ineens in mijn woonkamer om te assisteren.
Pup 1 en 2 waren twee flinke broers en kwamen rap achter elkaar, de tweede was er om 22:00. De ervaren hand van Jolanda zette ze op de wereld. Wat was ik dankbaar voor deze gouden mensen bij me.
Pup 3 en 4 kwamen na wat weer een eeuwigheid leek ook snel achter elkaar, om 23:04 en 23:15, twee heel kleine zusjes.
Om 02:25, 02:55 en 03:31 volgde een zusjes drieling. Een in zwart vruchtwater die schreeuwend uit haar vlies kwam en twee die er zonder vlies bewegingloos uit kwamen maar na hulp van Loes en flink wrijven goddank ook begonnen te piepen.
Ik had inmiddels de slag te pakken en Jolanda vertrouwde mij de rest van de bevalling toe.
Om 05:22 werd pup 8 geboren na een hele tijd zwakke weeën. Loes was inmiddels uitgeput. Ze was al 10 uur bezig. Dit kleine mannetje kwam ook zonder vlies ter wereld. Te bizar om alleen een klein kopje eruit te zien hangen dat keihard schreeuwt terwijl hij nog niet geboren is.
Op de echo een paar weken eerder zag de arts er 8, waar ik er 9 dacht te zien. De röntgen de vrijdag voor de bevalling bevestigde dat Loes 9 pups droeg. Wat ben ik gruwelijk blij dat ik die heb laten maken!
We wisten dus dat er nog 1 moest komen. Maar Loes sliep. En had geen weeën meer. Die moesten we dus opwekken.
Nog steeds met alle klinieken gesloten en een uitgeputte teef en 8 pasgeboren puppen moesten we dit zelf voor elkaar krijgen. Ik, zwak die ik ben, durfde geen naald in mijn hond te steken. Romy wilde het wel doen maar na een paar pogingen en mijn heldin zijnde op dat moment lukte het helaas niet. Dus redder in nood Jolanda gebeld of zij een poging kon doen. Inmiddels de klinieken wel gebeld maar daar was pas vanaf 9:00 een arts aanwezig.
Ondertussen voelden we al die uren het pupje in haar buik zitten en bewegen. Toen de weeën eindelijk weer begonnen volgden we hem naar beneden, maar na 2,5 uur persen konden we hem niet meer voelen omdat hij eindelijk in het geboortekanaal zat. Na nog 2 uur persen kwam het ventje om 10:15 ter wereld. Een prachtig mooi kereltje met een zwart golvend vachtje, helemaal klaar voor het leven. Maar het mocht niet zo zijn. Hij had te lang klem gezeten en was gestikt. Zowel Loes als wij waren enorm overstuur en helemaal van slag. De hele bevalling had inmiddels ruim 15 uur geduurd.
Maar we hadden 8 minuscule puppies die het wel goed deden. En hoe wonderlijk is het te zien dat je hond een van nature fantastische moeder is en perfect weet wat ze moet doen. Zo bijzonder.
En dan begint de zorg.
Ik kreeg veel de vraag waarom ik nog niks op facebook had gezet. Nou, omdat daar veel reacties en vragen op komen en omdat je dan updates moet plaatsen. En omdat het nogal veel te verwerken was. En omdat ik er gewoon nog niet aan toe was om het te delen. Ik verdween even in een bubbel van slapeloze nachten, zorgen om de pups en zorgen om Loes.
We zitten nu op dag 10. De pups zijn zoals het hoort in gewicht verdubbeld.
In die 10 dagen hebben we het verlies van mannetje nr 9 verwerkt, heeft Loes hoge koorts gekregen na de bevalling die aanhield en resulteerde in minder goed moederschap en een doodzieke hond die alsnog met spoed naar de kliniek moest. Daar te horen krijgen dat er te weinig onderzoek is gedaan naar het effect van antibiotica op pasgeboren pups maar dat mijn hond het zonder niet zou gaan redden dus dat ik moest kiezen tussen moeder of pups. Na 3 dagen medicatie zakte eindelijk de koorts en kreeg ze meer melk. Inmiddels waren we al de klok rond aan het bijvoeden begonnen. Op dag 7 stopte een teefje met drinken bij zowel Loes als de fles. Na 2 dagen afvallen weer naar de kliniek met advies sondevoeding geven. Heel onprettig om te moeten doen voor zowel de pup als voor mij. Dus de nacht door en de volgende dag bij iedere voeding dit hondje als eerste aanleggen en bij de voedingen blijven zitten. Dit meisje is zo kalm dat ze ook wel eens door een voeding wilde heen slapen en zich tijdens het drinken makkelijk laat wegduwen door de groteren. Daardoor was ze gewoon te zwak geworden.
Na 2 dagen kwam ze weer aan. En ze is nu ook actiever en begint vocaler te worden en ook wat meer weerstand te bieden tegen haar 2 inmiddels dubbel zo grote broers en een zus.
Dus nu dag 10. Ik slaap nog steeds beneden. De puppen zijn heel mooi. Loes is een fantastische zorgzame moeder. De andere honden blijven op afstand en tonen heel respectvol geen enkele interesse dus dit levert Loes ook geen stress op. We voeden de puppen overdag nog steeds bij. Ik kreeg iedere ochtend en avond van Ron een appje om te vragen hoe het gaat, me een hart onder de riem te steken of me advies te geven.
En nu wachten we met spanning af totdat de oortjes en oogjes open gaan.
